À l’instar de bien des artistes, Serge Gainsbourg a construit sa carrière en plusieurs fractures (ou périodes) successives. Du « poinçonneur des Lilas/Le gars qu’on croise et qu’on n’ regarde pas » à « Et ouais c’est moi Gainsbarre / On me trouve au hasard / Des night-clubs et des bars » il a su transformer sa « sale gueule » de timide en icône subversive de la chanson française du 20e siècle. C’est à un voyage poétique et piquant qui balance entre drogues, fascisme, liberté sexuelle et condition de la femme, qu’Iris Munos vous convie. Des fractures (ou périodes) artistiques qui, de provocations en scandales ont métamorphosé Gainsbourg en Gainsbarre. Osant s’écarter du chemin musical de l’auteur du « Requiem pour un con », Iris accompagnée de Mateusz Rychły (guitare électrique) et Jakub Kaczmarek (clavier électronique) a mélodiquement construit un spectacle pop-rock teinté de funk laissant une place prépondérante à sa voix et à son interprétation. L’atmosphère musicale et visuelle du concert régalera le public non francophone, moins sensible aux mots ciselés de Serge. 


Tak jak wielu artystów, Serge Gainsbourg zbudował swoją karierę wieloma następującymi po sobie przełamaniami (albo jak kto woli okresami). Od „faceta, którego się mija i na którego się nie patrzy” do „tak, to ja jestem Gaisnbarre’m / znajdują mi przez przypadek / nocne kluby i bary” Gainsbourg potrafił zmienić swoją „podłą i nieśmiałą gębę” w wywrotową i skandalizującą ikonę piosenki francuskiej 20 wieku. Iris Munos zabiera was w niezwykłą podróż, której poetyka miesza się z pikantnymi tematami takimi jak narkotyki, wolność seksualna, faszyzm, prawa kobiet. Przełamania (czy też okresy), w których trakcie, od prowokacji do skandalu, Gainsbourg przemienił się Gainsbarre’a. Ośmielając się oddalić od muzycznej ścieżki autora „Rekwiem dla idioty”, Iris, w akompaniamencie Mateusza Rychłego (gitara elektryczna) oraz Jakuba Kaczmarka (pianino) stworzyła popowo-rockowy, podszyty funkowymi dźwiękami i pozostawiający wiele miejsca dla jej głosu i interpretacji, koncert. Muzyczna i wizualna strona koncertu zaspokoi gusta niefrancuskojęzycznej części publiczności mniej przywiązanej do pełnych poetyki tekstów Serge’a.